Dierfysio Eemnes

Shendor in de aquatrainer

2011-08-22T11:21:00.016+02:00

Shendor, de Picardische Herder was eind februari 2011 - 9 maanden oud - tijdens een wandeling in het bos in een onbezonnen actie keihard met zijn heup tegen een boom geknald. Met het trieste resultaat dat de heup gebroken was. Was erg moeilijk voor de eigenaresse om hem überhaupt uit het bos te krijgen. Hij is direct geopereerd, maar helaas bleef de pin niet zitten en korte tijd later volgde de tweede operatie. De hele kop van het heupgewricht is verwijderd. Het doel daarvan is dat er littekenweefsel of bindweefsel gevormd wordt, dat de ontstane leegte opvult. De prognose is redelijk tot goed. Het duurt natuurlijk wel geruime tijd tot het proces voltooid is.
Om de revalidatie te versnellen is Shendor geoefend in de aquatrainer. Voordeel is dat hij door de opwaartse druk van het water het gewricht eerder kan belasten en tevens de spieren rondom het heupgewricht kan versterken.

Kijk naar het filmpje van Shendor in het begin van zijn behandeling in de aquatrainer:

Nu eind augustus is Shendor voor het laatst geweest voor behandeling. De intensiteit van de training is langzaam afgenomen en Shendor mocht thuis steeds meer doen zoals naast de fiets draven en langer wandelen. De poot wordt nu nagenoeg normaal belast.
Nu maar hopen dat hij iets minder roekeloos met zichzelf omgaat!

Stand bij KC Pampus

2011-06-02T12:16:00.014+02:00

Zaterdag 7 mei werd een debutantenwedstrijd voor behendigheid (agility) georganiseerd bij KC Pampus. Met veel plezier heb ik met een stand gestaan voor dierfysiotherapie en chiropractie. Tegen gereduceerd tarief kon men zijn hond laten keuren voor houding en beweging(sportkeuring). Er wordt veel gevraagd van sporthonden. Het is altijd goed om te bekijken of de hond voldoende lenig en sterk is voor de oefeningen. Een lichte blessure kan gemakkelijk ontstaan, die onopgemerkt in een lastige aandoening kan veranderen. Regelmatige controle is aan te bevelen voor alle sporthonden, maar zeker als ze in wedstrijden worden uitgebracht.
Het was een erg warme dag. Aan de honden was het nauwelijks te merken. Het was erg leuk en leerzaam voor mij te zien wat agility inhield en ik heb genoten van de honden en hun baasjes.

Binnenkort ben ik ook aanwezig op de agility-wedstrijddag van Speed Eemland in Bunschoten, Sportpark de Vinken op 4 juni en op de open dag en 30-jarig jubileum van KC Pampus op 18 juni.

Misschien tref ik u daar ook. U bent van harte welkom bij mijn stand. Tot dan!

(Ron Baltus heeft de foto's gemaakt.)

Bob en Arnold in training

2011-04-08T09:21:00.014+02:00

Bob (1 jaar) en Arnold (2 jaar), twee Engelse Bulldogs dekreuen van Kinibox Bulldogs zijn op training in de aquatrainer voor verbetering van het looppatroon, spiermassa/omvang en conditie. Elco en Hennie van Drie fokken al jaren Engelse Bulldogs. Zij hebben zich toegelegd op het fokken van gezonde Engelse Bulls. Hun honden hebben een goede conditie, kunnen gemakkelijk een lange wandeling aan en hijgen nauwelijks. Ze worden o.a. getest op de diameter van de luchtpijp. Ze hadden op internationale shows gehoord dat hun Deense "concurenten" gebruik maakten van een aquatrainer voor hun honden. Weer terug in Nederland zijn zij op zoek gegaan naar een praktijk met hydrotherapie. Zo zijn ze bij Dierfysio Eemnes gekomen.

Bob was in het begin nog een echte pup. Onzeker, onderdanig en nog weinig spieren op zijn lijf. De eerste keer was een uitdaging. Hij wilde echt geen stap lopen. Met zijn achterpoten in de stutten werd ik meer getraind dan hij. Ik heb dagen spierpijn van hem gehad. De tweede keer kwam hij toch enthousiast binnen en hij liep in het water alsof hij niet anders gewend was. Het kwartje was gevallen. Hij is nu erg conscentieus en geconcentreerd aan het werk. Laat zich niet meer afleiden. Zijn loopppatroon is erg goed, soepel met voortstuwing van achteren. Nu 5 weken(10 keer) later is hij echt gegroeid zowel lichamelijk als geestelijk. Hij begint volwassen te worden, is niet meer onderdanig en heeft een stevige bouw gekregen.

Arnold was al volwassen, maar had een minder bewegingspatroon dan Bob. De achterhand stuwde meer naar boven dan naar voren. Hij hield zichzelf tegen in zijn beweging. Was niet soepel. Nu loopt hij net zo mooi en krachtig als Bob. Ook hij is steviger geworden. Beiden zijn niet moe te krijgen. Na afloop spelen ze nog even met mijn hondje. Tijdens het trainen hijgen zij geen moment. Hun conditie is echt goed. Ik ben benieuwd naar hun verrichtingen tijdens de shows.

Schouderprobleem van Shen

2010-12-09T14:01:00.001+01:00

Monique heeft haar paard Shen 6 jaar in bezit en heeft haar zelf beleerd. Ze rijden dressuur op M2 niveau. Shen is een brokkenpiloot. Het rechter voorbeen is gebroken geweest en ze heeft een paal in haar ribben aan de rechterkant gehad. Je ziet nog een ingetrokken litteken op die plaats. Shen liep kreupel met het linker voorbeen. Monique had het idee dat het uit de schouder kwam. Daarom de voorkeur gegeven aan een fysiotherapeut.
Een paar maanden geleden werd het paard tijdens de uitgestrekte draf acuut en heftig kreupel met het linker voorbeen. De rust daarna deed haar goed. Maar toen de eigenaresse na haar vakantie weer ging rijden werd ze toch weer kreupel.
Met monsteren bleek haar bekken scheef te staan naar rechts en op de volte zowel belasting- als bewegingskreupel te zijn met haar linker voorbeen. Bij het longeren was de kreupelheid ook te zien en was er weinig bewegingsoverdracht vanuit achterhand naar voren. Weinig buiging in de lendenwervels bij de galop. Uit het rugonderzoek bleek een geblokkeerde wervelkolom vanaf schoft tot staart, een gesubluxeerde rib rechts en beperking in de hals vooral links. Tevens waren rug, hals en schouderspieren links erg gespannen.
In onderlinge samenspraak zijn we tot de conclusie gekomen dat het paard door alle blessures aan de rechterkant haar rug en linker schouder heeft overbelast. Toen ze moest uitstrekken in de draf was de rek eruit en ontstond een forse irritatie bij de schouderspieren/pezen/bandjes.
De behandeling bestond in eerste instantie uit het mobiliseren van de wervelkolom en massage van de schouder- en halsspieren. Langzaam maar zeker kwam er meer ontspanning in haar lijf. Uiteindelijk werd de aandoening steeds duidelijker toen de rest ontspannen was. Er waren wel een paar massagebehandelingen nodig voor de kreupelheid echt verdween.
Monique en Shen rijden voorlopig nog aangepast vooral voorwaarts/neerwaarts in de ontspanning, maar het ziet er hoopvol uit voor haar verdere carrière. Ze loopt nu lekker los door haar lijf. Nu alleen nog aansterken.

Nog een Duitse Herder... Cassy da Vilazul

2010-10-21T12:08:00.003+02:00

Cassy is als showhond naar de German Shepherdkennel de Ianhoeve gestuurd uit Portugal om de Portugese fokkersnaam internationaal op de kaart te zetten . Ze was 5 maanden oud en net gearriveerd toen ze bij Dierfysio Eemnes kwam trainen in de aquatrainer voor meer spieropbouw en conditie van m.n. de achterhand. Het eerste filmpje is op de dag van de derde behandeling in de aquatrainer opgenomen. Ze was toen al vooruitgegaan. De eerste keer had ze nog geen controle en balans over de achterpoten. Bij een bocht viel ze om. De rug liet een te sterke kromming (=kyphose) zien. In die regio was er een blokkade. Eerst is ze met chiropractie behandeld. Daarna in de aquatrainer. Ze vond het altijd erg leuk. Vooral in laag water met een balletje spelen was haar favoriete bezigheid. De hele praktijk was altijd nat na haar komst. De vooruitgang was duidelijk. Het laatste filmpje was bij haar laatste behandeling. Ze heeft in totaal 15 x in de aquatrainer getraind 2 x per week.
Ze was net na aankomst uit Portugal bij een kampioensclubmatch gekeurd en was bijna laatste. Dezelfde keurmeester zag haar bij een volgende clubmatch na de serie in de aquatraining en zag een duidelijke vooruitgang met de eerste keer. Cassy was toen 7e met de aantekening "veelbelovend". "Met haar toekomst op showgebied komt het wel goed!" volgens de keurmeester.

Donja, een Duitse Herder met lichte HD

2010-10-21T09:54:00.002+02:00

Donja was 1 jaar en 5 maanden toen ze voor de eerste keer kwam. Ze was doorgestuurd door DAP Emmeloord. Hun diagnose luidde: Lichte vorm van HD. X-foto: Beide heupen zijn dysplastisch: kop- en komvorm zijn weliswaar goed, maar de aansluiting is onvoldoende aan beide zijden. Omdat het een toevalsbevinding is en er geen waarneembare klachten zijn werd operatie niet aangeraden. Daarom doorgestuurd voor hydrotherapie in de aquatrainer. Donja was armbespierd vooral in de achterhand. Ze liep niet kreupel, maar de strekking in beide heupen kon beter. Haar rug was in het lendengebied en op de overgang tussen lenden- en borstwervels beperkt en pijnlijk vooral in de strekking. Eerst met chiropractie behandeld en daarna in de aquatrainer. Ze heeft het altijd goed gedaan. Ze heeft 15 behandelingen gekregen vanaf 2 x 2 minuten in hoog en laag water tot aan het eind 3 x 4 minuten in hoog water en 3 x 4 minuten in laag water op snelheid 5 km/per uur. Haar pauzes tussendoor hebben we niet te lang gemaakt omdat ze te ongeduldig was. Haar conditie is sterk verbeterd. De spieropbouw is fors toegenomen. Ze is nu een stevige hond geworden. Na 2 maanden weer terug bij de dierenarts voor controle. Hij heeft geen foto's gemaakt omdat het geen toegevoegde waarde had. Hij kon de heupen goed strekken en niet meer uit de kom manipuleren. Donja heeft een erg handig baasje. Hij gaat zelf een aquatrainer fabriceren voor thuis. Het komt wel goed met Donja!

NVFD

2010-08-23T12:45:00.002+02:00

Omdat ik van mening ben dat ieder lid van een vereniging een bijdrage moet leveren heb ik al ruim een jaar de website en de nieuwsbrief van de NVFD onder mijn hoede. Onlangs is deze functie opgenomen in de communicatiecommissie. Samen met Irmgard Michielsen en Sjouke van Rossum dragen wij bij tot verbetering van de interne en externe communicatie van de vereniging. Momenteel richten we ons op de voorbereiding van onze standplaats op Horse Event van 10 t/m 12 september. Ik zal de vrijdag acte de prèsence geven. De website wordt aangepast met meer informatie en mogelijkheden voor bezoekers en leden. In het najaar versturen wij na een uitgebreid interview over dierfysiotherapie in het Tijdschrift voor Diergeneeskunde een grote mailpack naar alle dierenartsen in Nederland.
Ik ben blij dat ik zo een bijdrage kan leveren voor een betere bekendheid van de dierfysiotherapie en samenwerking van dierenfysiotherapeuten onderling.

Neurologisch probleem?

2010-07-12T17:45:00.003+02:00

Noa, een Dalmatiër van 10 jaar is al een tijdje aan het kwakkelen. Ze is twee jaar eerder al onderzocht omdat haar achterhand zwakker werd. Toen werd een hernia geconstateerd op T9 en 10. Eigenlijk ging het best wel redelijk met haar tot een paar maanden geleden. Ze ging moeilijker lopen, vooral erg stijf met kleine pasjes met haar voorpoten. Kwam niet goed meer in haar ritme, dribbelde. Wandelingen werden te zwaar voor haar. Vraag van de verwijzend dierenarts of chiropractie Noa kon helpen.
Noa had een duidelijke kyphose (= bolle rug)in de lumbale wervelkolom. Ze liep met gestrekte voorpoten. Niet de hele tijd, maar zo nu en dan schoot het erin.
Bij het onderzoek van de rug bleken beide SI-gewrichten beperkt te zijn en er was nauwelijks beweging in het thoracolumbale gedeelte van de wervelkolom (waar de kyphose zat). Het neurologisch onderzoek van de achterhand en poten gaf geen bijzonderheden. De voorpoten leken in een strekspasme te schieten. Dit beeld zie je bij de neurologische aandoening Shiff Sherrington. Een ernstige aandoening waarbij door een hernia of breuk van een wervel de coördinatie tussen voor- en achterpoten niet meer naar behoren werkt. Dat resulteert in een overmatige ongecontroleerde strekking in de voorpoten.
Ik ben voorzichtig begonnen met adjustments te geven op de SI-gewrichten en lumbale wervelkolom. Bij L2 gaf Noa een pijnreactie in rechtervoorpoot. Ze hield deze ingetrokken. Voor de eerste behandeling genoeg. Eerst maar eens kijken hoe ze zou reageren.
Twee weken later kwam ze terug. De kyphose was weg, ze liep met minder spasme in de voorpoten en ze stond gemakkelijker op. De SI-gewrichten en de lumbale wervelkolom waren los en soepel. Bij L2 nu geen pijnreactie meer. Ik heb nog voor en na de plaats van de hernia een adjustment gegeven en ook de overgang nek/schedel behandeld beiderzijds.
Na weer twee weken was de vooruitgang nog duidelijker. De voorpoten waren nauwelijks nog gestrekt bij het lopen.
Ik sta zelf verbaasd dat de chiropractie zo'n invloed heeft op deze normaal gesproken ernstige aandoening. De hond mag een tijdje wegblijven en ik ben reuze benieuwd hoe het verder gaat. Ik zie haar weer over 2 maanden.

Yarden, een paard met bekkeninstabiliteit

2010-06-26T22:21:00.001+02:00

Begin april heb ik de 5-jarige draver Yarden voor het eerst bezocht. De eigenaresse had hem 2 jaar geleden gekocht. Op advies van haar dierenarts heeft ze heel rustig aan gedaan met hem vanwege zijn slungelige voorkomen. Nu had ze toestemming hem meer op te pakken. Maar dat lukte niet zo goed. Hij zwaaide veel met zijn hoofd, proestte, struikelde regelmatig met zijn achterbenen en staakte als hij meer op druk werd gereden. Ze had haar zadel op maat bij een gerenommeerde zadelmaker aangeschaft.
Bij mijn onderzoek viel op dat hij een uit zijn krachten gegroeid paard was met slappe achterhand, scheef in zijn bekken. Met monsteren en longeren bleek dat hij kreupel was rechtsachter (zakte er doorheen) en met een vreemdsoortige dwangstand van zijn hoofd in draf zijn rondjes liep. Ik heb weinig gedaan, maar wel het advies gegeven eerst (kreupelheids)onderzoek te laten doen door een goede kliniek. Daar constateerde ze voorlopig dat hij atactisch was, maar er was verder onderzoek nodig voor de oorzaak. Dit bericht sloeg natuurlijk in als een bom. Ze heeft reëel rekening moeten houden met het einde van haar paard. Wel vielen veel puzzelstukjes op hun plaats. Gelukkig bleek de reden gelegen te zijn in pijnlijke SI-gewrichten. Deze gewrichten zitten tussen bekken en wervelkolom en horen ongeveer 3 graden beweging toe te laten. Samen in goede coördinatie met de kleine houdingspiertjes tussen de wervels zijn de SI-gewrichten erg belangrijk voor de stabiliteit van het paard. De rug, bekken en buikspieren zijn te beschouwen als het basisankerpunt ("core") waaruit de andere bewegingen van het paard kunnen plaatsvinden. Zonder stabilisatiepunt is de overdracht moeilijk tot onmogelijk. Bij zwangere vrouwen is bekkeninstabiliteit bekend en ook is steeds meer duidelijk dat atleten een goede Core Stability moeten hebben, anders zijn zij te vaak geblesseerd. Denk aan hamstrings-, knieblessures en slijmbeursontstekingen.
De SI-gewrichten zijn eerst behandeld in de kliniek en ik hou het bij. Nu is het zaak hem te laten ondervinden hoe hij zijn rug en bekken beter kan stabiliseren. Dat kan alleen door trial and error. Hij moet het zelf doen en erop reageren. Belangrijk is vooral de versterking van de buikspieren (onderlijn). Ten eerste door sterke buikspieren kan de rug ontspannen en in een boog gebracht worden, waardoor het paard te ruiter kan dragen. Ten tweede door een bijzondere cocontractie van buikspieren en houdingsspiertjes in de rug. Coördinatie is het sleutelwoord. De juiste spieren op het juiste moment in de juiste volgorde aanspannen met terugkoppeling als leermoment. In de praktijk betekent dat voorwaarts neerwaarts longeren en rijden. Eigenlijk de opleiding van het jonge paard volgen zonder teugeldruk op eigen benen leren bewegen.
De eigenaresse is hard aan de slag gegaan met eerst grondoefeningen, daarna longeren. Yarden stond verder dag en nacht in de wei voor voldoende beweging en coördinatie.
Na een moeizaam begin begonnen de kwartjes te vallen voor eigenaresse en paard. Na twee maanden volgde het tweede bezoek aan de kliniek. Hij was goed vooruitgegaan, de achterhand was sterker, hij zakte niet meer door zijn achterbenen. Er is nog veel te winnen. Ze mag vanaf nu onder begeleiding rijden met het accent op balans in voorwaarts neerwaarts. Over 4 maanden weer terug naar kliniek. Hoe zou het dan zijn?

Filmpje van Banjer in aquatrainer (deel 2)

2010-06-13T10:09:00.000+02:00

Zeven weken na zijn operatie heb ik een filmpje gemaakt van Banjer, die toen voor het eerst helemaal los in de aquatrainer kon lopen.
Banjer maakt momenteel grote passen voorwaarts.De laatste keer kwam hij in galop de tuin in sprinten. De bocht kon hij niet houden, maar er kwam veel beweging binnen. De eigenaar kwam met de rolstoel in de hand de praktijk binnenstappen. Was een memorabel hoogtepunt.

Het is altijd moeilijk een filmpje te maken in de aquatrainer door de weerschijn van het glas, maar je kunt toch goed zien dat hij zelfstandig loopt.

Banjer met verlamde achterhand (deel 1)

2010-05-30T17:08:00.000+02:00

Banjer, een Labrador Retriever van 3 jaar viel plotseling tijdens een wandeling op Paasmaandag (5 april 2010) verlamd neer. Later bleek dat een stukje kraakbeen losgelaten was in de wervel en daar een ruggemerginfarct had veroorzaakt. Banjer is op 8 april geopereerd in de Faculteit te Utrecht. Op 13 april heb ik de hond voor het eerst thuis bezocht. Zowel voor het bekijken van de thuissituatie als de hond een reis te besparen in zijn toestand. Zijn achterhand was nog geheel verlamd en hij had een katheter, omdat hij geen controle over zijn plas had. Wel was de diepe pijnreflex aanwezig. De eigenaren hadden ook al een rolstoel aangeschaft om de tijd te overbruggen tot hij weer zelfstandig kon lopen. Veel adviezen, tips en oefeningen gegeven zoals masseren, doorbewegen van de gewrichten en tappen op de aangedane spieren ter stimulatie. Een week later nog eenmaal thuis bezocht. Er was al spanning terug in de achterpoten rechts meer dan links. Hij kwispelde! En hij had weer controle over zijn plas. Hij had de katheter niet meer nodig!! Hij was klaar voor de aquatrainer. Een paar dagen later voor het eerst hydrotherapie. Hij vond het prachtig! Hij was weer vooruitgegaan en kon in het hoge water staan. Het lopen op de laagste snelheid was met hulp van een "broekje" mogelijk. Hij maakte voorzichtig de loopbeweging mee.

Nog een week later (begin mei) kon hij meelopen in de rolstoel. Hij zette de pootjes goed op de zooltjes neer. Staart zwaaide onophoudelijk. In de aquatrainer een echte serie: 6 x 1 minuut in hoog water met steeds 2 minuten pauze op laagste snelheid.
Op 13 mei leek er niet veel vooruitgang voor de eigenaren, maar in de aquatrainer liep hij bijna zonder steun van het broekje 6 x 2 minuten. In de rolstoel wilde hij meer en daardoor schaafde hij de bovenkant van de poten. Met schoentjes weigerde hij te lopen. Was een demotiverende tijd voor de eigenaren.
Vijf dagen later maakte hij weer een stap voorwaarts. Op snelheid 1,5 7 x 2,5 minuut bijna los gelopen in het de aquatrainer. De 6 weken na zijn operatie waren voorbij en hij ging terug naar de kliniek. Daar waren ze erg enthousiast! Hij was daar natuurlijk volledig verlamd weggegaan en kwam nu kwispelend in zijn rolstoel iedereen begroeten. Prognose van de neurochirurg dat Banjer weer volledig zou gaan lopen. De coördinatie zou nog wel een paar maanden duren. Iedereen blij en goed voor het moraal!
Ik was een weekje op vakantie en zag Banjer na anderhalve week. De eigenaren konden bijna niet wachten mij de vooruitgang te laten zien! Hij liep goed in de rolstoel, maar hij kon ook al een beetje loslopen! Eten deed hij staand! In de aquatrainer 6 x 3 minuten helemaal los!! Nu kunnen we echt gaan trainen. De reflexen zijn terug. Nu "alleen" nog de spierkracht opbouwen. Dat kost natuurlijk tijd, maar de grootste stap is gezet!
Ik zal later nog een blogje wijden aan Banjer over zijn vorderingen. En natuurlijk alle hulde voor de eigenaren, die met veel moeite, tijd, geld en enthousiasme alles wat in hun vermogen ligt doen voor hun hond. Ere wie ere toekomt!

De vooruitgang in beeld bij het eten en het lopen:

Animal Event 2010

2010-04-20T12:01:00.000+02:00

Vrijdag 16 april heb ik met Jan Jaap van Breda, Nicole Horsten en Anouk Blijlevens de stand van de NVFD (Nederlandse Vereniging voor Fysiotherapie bij dieren) op Animal Event 2010 bemand. De NVFD heeft een meer professionele weg ingeslagen en de nieuwe stand en folders waren daar een eerste voorbeeld van. De stand zag er professioneel uit en de folders waren prachtig met duidelijke tekst en foto's.
We hebben het wel erg koud gehad. De zon bleef weg met een gemene wind uit het noorden. Volgende keer ook een dikke fleecetrui met het logo van de NVFD!
Elke twee uur heb ik een presentatie gehouden over het onderzoek en behandeling van de hond in de praktijk. Dandy was proefpersoon. Dandy heeft overigens de hele dag genoten, want aan aandacht geen gebrek. "Wat een leuk hondje" hoorde je de hele dag door van de schoolkinderen op hun schoolreisje.
Ook contact gemaakt met andere standhouders. De hele hondenwereld was aanwezig!
Kortom een leuke en nuttige dag!

Succes bij jonge HD hond (2)

2010-03-28T20:47:00.000+02:00

Neyo, een Amerikaanse Bulldog van 9 maanden liep slecht en had moeite met opstaan. Bij de dierenarts bleek hij HD in beide heupen te hebben. Hij was arm bespierd en liep wijd met poten naar buiten gedraaid (koehakkig). Hij was weinig actief en ging steeds zitten. Neyo heeft 20 x in de aquatrainer geoefend. Aanvankelijk begreep hij niet goed wat er van hem verwacht werd, maar dat werd vlot beter. Zijn trainingsschema is rustig uitgebreid. Je zag na 2 maanden dat hij meer bespiering kreeg en zijn poten steeds meer onder zich neerzette. Zijn conditie verbeterde sterk. Hij werd een sterke hond. De eigenaren hadden hun handen vol als ze hem uitlieten.
Het is jammer dat we in het begin geen foto's of filmpjes hebben gemaakt. Dan hadden we zijn vooruitgang mooi in beeld kunnen brengen. Dit ter lering bij een volgende hond.
Uit het onderzoek bij de dierenarts na 4 maanden bleek dat zijn heupen klinisch stabiel waren. Ook de lenigheid van de heupgewrichten en de spierkracht in de achterhand en achterpoten waren goed. Neyo mag weer als jonge hond onbekommerd door het leven gaan. Een operatie was niet meer nodig.

Chiropractie bij 8-jarige Thai Ridgeback

2010-03-07T22:32:00.000+01:00

Roos, een 8-jarige Thai Ridgeback had sinds een jaar problemen met zwakke achterhand en rechterachterpoot. Er was spondylose ( = arthrose in de rug) geconstateerd door de dierenarts. Ze is eerst met pijnstillers behandeld. Dat hielp goed, maar de klachten kwamen toch weer terug. De eigenaren kozen voor chiropractie.
De hond had weinig coördinatie tijdens het lopen. Er was een kyphose ( = bolle rug) bij de lendenwervels, ook lichte neurologische verschijnselen in de rechterachterpoot. De hond is behandeld met chiropractie voor blokkades van de SI-gewrichten en de lendenwervels.
Na 2 weken kwam de hond terug. De eerste dag na de behandeling had Roos volgens verwachting spierpijn gehad, maar daarna bewoog ze beter. De rug bewoog mee met kwispelen en ze liep minder kreupel. De laatste dagen weer stijver. De kyphose was verminderd, de SI-gewrichten waren nog licht beperkt. Minder adjustments nodig in vergelijking met eerste keer. Er zat een wervel echt vast.
Na 2 weken weer terug voor behandeling. Roos liep beter, niet meer kreupel nog wel minder coordinatie maar de neurologische verschijnselen waren verdwenen. Ook was ze actiever en vrolijker en liep tijdens wandelingen goed mee. Er zaten nog maar 2 lendenwervels vast, de kyphose nog minder en de SI-gewrichten waren vrij. Na een korte behandeling vrij in beweging.
Als Roos op gezette tijden terug komt voor behandeling zal ze prima kunnen functioneren.

Macho en Marenzo

2010-03-02T20:44:00.000+01:00

In de voorbereidingen voor het maken van de paarden- en hondenfolder en de nieuwe website heb ik Heidi en Danny bij mij op stal Staal gevraagd of ik gebruik mocht maken van hun paarden voor de fotoshoot. Beiden stemden direct toe. Op een van de weinige regendagen van 2009 was de fotoshoot gepland. Paarden waren gewassen en prachtig voorbereid. Mede door de inspanningen van Heidi en Danny zijn de foto's meer dan gelukt. Van de fotograaf Ron Baltus moest ik een fysiotherapeutisch onderzoek bij beide paarden afnemen zonder op hem te letten. Bij het onderzoek werd bij beide paarden een paar onregelmatigheden gevonden. Dan ook maar direct behandeld. Ik was er toch!

De bonte Macho van Danny had een pijnlijke en beperkte nek. De rest van de wervelkolom was heel soepel. Ook waren de juiste spieren ontwikkeld, die belangrijk zijn bij het rijden. Macho liep verder goed en was niet kreupel. De nek(spieren) heb ik losgemaakt met specifieke massagetechnieken. Je mocht eerst nauwelijks in de buurt van zijn oren komen. Toch liet hij de behandeling gewillig toe. Daarna keek hij bijna verbaasd en probeerde allerlei bewegingen uit.

Schimmel Marenzo had juist een erg lenige nek en hals, maar was bij de lendenwervels beperkt in beweging. De deining en losheid in de rug was niet aanwezig. Een achterbeen was onregelmatig, maar de oorzaak lag in de rug. Marenzo is behandeld met het losmaken van de SI-gewrichten en lendenwervelkolom. Ook hij liet alles braaf toe.

Ik ben blij dat ik ook iets terug kon doen voor deze kanjers! Macho, Danny, Marenzo en Heidi geweldig bedankt!

Klachten wervelkolom van paard Velix

2010-02-27T20:56:00.000+01:00

Velix, 8-jarige ruin, is een langgelijnd dressuurpaard. Hij heeft een relatief lange rug. De meeste paardenstamboeken wensen tegenwoordig paarden in het zg. rechthoeksmodel i.t.t. het "oude" meer compactere vierkantsmodel. Voordeel is meer mogelijkheden in de (top)sport, nadeel is dat het moeilijker is het paard in verzameling te rijden.
Velix kreeg op een gegeven moment moeite met de dressuuroefeningen. Hij was stijf en liep licht kreupel rechtsachter. Zijn rugspieren waren gevoelig. Bij het fysiotherapeutisch onderzoek bleek dat het rechter SI-gewricht vast zat en dat hij een kyphose lumbaal(= bolle rug) met weinig bewegingsmogelijkheden naar links en rechts had bij de lendenwervels. Ook kon hij zijn hals moeilijk bewegen naar opzij. In de galop had hij weinig voortstuwing van achter naar voren. Deze klachten zijn waarschijnlijk langzaam opgebouwd.
Hij is behandeld met losmaken van de rug en hals, massage van de gespannen spieren en een oefenschema met lenigmakende oefeningen voor rug en hals en ontspannende oefeningen tijdens longeren. Hij mocht even niet bereden worden. Twee weken later is hij voor de tweede keer behandeld. De hals was weer soepel. De kyphose was kleiner geworden, maar er zat een wervel nog muurvast. Er was wel meer deining en bewegelijkheid in de rug tijdens het longeren. Met moeite ook de laatste wervel losgemaakt. Toen nog een week longeren en daarna mocht de ruiter weer gaan rijden.
Het duurt meestal wel even voor het paard ook goed met zijn nieuwe bewegelijkheid om kan gaan. Nu na een paar maanden merkt de ruiter duidelijk vooruitgang en zijn beiden weer klaar voor nieuwe wedstrijden.
Zeker voor sportpaarden is het aan te bevelen regelmatig (2 a 3 keer per jaar) een preventief fysiotherapeutisch onderzoek aan te vragen. De eerste onregelmatigheden kunnen zo snel opgemerkt worden, waardoor in een beginstadium al begonnen kan worden met behandelen. Dan wordt geen tijd verloren met revalideren en kan - desnoods aangepast - gewoon doorgetraind worden.

Succes voor jonge hond met HD

2010-02-21T14:20:00.000+01:00

Bij Mickey, reu, Golden Retriever, geboren op 25 februari 2009 werd onverwachts HD (heupdysplasie) geconstateerd toen hij ongeveer 8 maanden oud was. De eigenaren vonden hem moeilijker opstaan en slap in de achterhand. De ouders van deze hond zijn in lange lijn HD-A ( = HD vrij).
De orthopedische dierenarts Y. Krooshof verwees Mickey voor aquatraining om sterker te worden en af te vallen. Met in het achterhoofd de optie om hem te opereren met een bekkenkanteling.
Mickey vond het altijd leuk in de aquatrainer. Alle aandacht en snoepjes waren een feest voor hem. Hij heeft 2 x per week een opklimmend schema gevolgd tijdens de hydrotherapie.
Na 2 maanden was zijn achterhand sterker geworden. Ook de bewegelijkheid van de heupen was toegenomen. We waren erg benieuwd naar de X-foto's in vergelijking met de eerste foto. Het bleek dat de X-foto's een beduidende vooruitgang in de heupgewrichten lieten zien. Niet alleen waren de spieren en de coördinatie verbeterd maar ook de aansluiting van kop/kom in de heupgewrichten! Over operatie werd niet meer gesproken! In een gewricht was de aansluiting normaal, in de andere verbeterd.
Daarna heeft Mickey nog eens 2 maanden 1 x per week de hydrotherapie gevolgd. Hij werd een erg sterke hond met een zeer goede conditie.
Na 4 maanden weer terug voor consult bij Y. Krooshof. Ook in het tweede gewricht was de aansluiting bijna normaal met alleen nog een lichte arthrose , die er in het begin ook zat. Volgens Krooshof zou een bekkenkanteling geen beter resultaat hebben gegeven. Klinisch zijn de heupen sterk verbeterd. Mickey hoeft niet meer terug te komen!

Dit is de eerste foto genomen door eigen dierenarts op 21-09-2009

Dit is de X-foto na 4 maanden training eind januari 2010.

Kijk voor meer X-foto's op Mijnalbum.nl
Met leden van de VHH (Vakgroep Hydrotherapie Hond) heb ik besproken of zij ook resultaten hebben geboekt bij jonge HD-honden. Een collega had ook een vergelijkbaar resultaat gehad. Bij de anderen waren er geen foto's naderhand genomen. We gaan nu in ieder geval een database bijhouden van X-foto's en proberen eigenaren en dierenartsen te overtuigen naderhand ook nog een foto te maken.
Ik hou jullie op de hoogte van de ontwikkelingen!

Mijn opa

2010-02-10T11:21:00.000+01:00

Mijn opa Gerrit Krediet was al overleden toen ik geboren werd. Van mijn vader en oma heb ik natuurlijk wel veel verhalen gehoord. Hij was dierenarts en professor anatomie aan de faculteit diergeneeskunde in Utrecht. Al tijdens zijn studie was hij uitgekozen om verbonden te blijven aan de universiteit. In die tijd moest je dan ook drie jaar als dierenarts werkzaam zijn in voormalig Nederlands Indie. Het huis van mijn oma stond vol met Indische beeldjes, vooral de olifantjes vond ik als kind prachtig om naar te kijken. Als kind riep ik altijd dat ik dierenarts wilde worden, maar uiteindelijk heb ik gekozen voor fysiotherapie. In de tijd dat mijn vader nog leefde kwam het boek "van Gildestein naar Uithof" uit en mijn vader kreeg een exemplaar. In dat boek stond mijn opa vaak vermeld met veel foto's. Ik vond de gelijkenis met mijn vader treffend.
Tijdens mijn - latere - studie van dierfysiotherapie kregen we anatomieles bij de faculteit in Utrecht in het anatomiegebouw. Ik was al een keer per ongeluk in een verkeerde collegazaal beland met een hele muur vol foto's, waaronder ook een foto van mijn opa. Dat was al erg leuk.
Op de laatste dag van de anatomielessen liep ik met mijn kop thee rond in de zalen waar allerlei skeletten stonden. Plotseling viel mijn oog op een plaquette, die aan de muur hing. Wat schetst mijn verbazing? Daar hing mijn opa! Voor mij leek het net een afbeelding van mijn toen reeds overleden vader.
Voor mij was de cirkel rond. Blijkbaar was mijn keuze voor dierfysiotherapie genetisch bepaald!

Casusbespreking: Quelindo

2010-02-06T12:16:00.000+01:00

Mangalarga Marchadore hengst Quelindo was het begin november 2008 niet eens met het onverwachte bezoek van 3 pony's in zijn wei. De pees van de Interosseus (Tussenpees) van het rechterachterbeen bij de aanhechting naar het binnenste sesambeentje moest het bij deze actie ontgelden. Begin december is bij dierenkliniek "de Lingehoeve" geconstateerd dat er een ernstig defect in de pees zat. Vanaf 3 december is Quelindo met lasertherapie behandeld. De eerste 3 weken 3 x per week, daarna 2 x per week tot aan het moment van controle eind januari bij de kliniek. Hij mocht 3 x per dag 15 minuten stappen. Aan de hand was dat niet uit te voeren, maar de eigenaresse had toestemming van de kliniek de stapreprise uit te voeren onder het zadel. Dat ging meestal goed. De kou en de vorst deze winter hielpen niet echt. Maar het is gelukkig tot een goed einde gebracht mede door de rijkunst van de eigenaresse.
In het begin was het been boven de kogel bij het binnenste sesambeentje gezwollen. Deze zwelling nam steeds meer af. Aan het eind van de eerste behandelreeks reageerde Quelindo niet meer gevoelig bij palpatie, ook was de pees niet meer warm en verdikt.
Op de tweede scan (na 2 maanden) in de kliniek bleek de pees enorm verbeterd. Het defect was opgevuld. De remodellering van de pees was al op gang gekomen en zelfs waren de krachtlijnen te zien. De vooruitgang kon niet beter volgens de dierenarts.
De eigenaresse kreeg toestemming Quelindo meer te belasten. Ze mocht langer stappen en over de lange zijde draven. Dit werd langzaam uitgebouwd. Quelindo blij, want hij wil niets liever dan werken. In overleg met de dierenarts werd hij nog 10 x behandeld met laser ter ondersteuning van de revalidatie.
De revalidatie was volbracht. Quelindo mocht de wei weer in en heeft geen enkele beperking meer tijdens het rijden. Alle technische hoogstandjes worden met verve en duidelijk zonder pijn uitgevoerd.

Lasertherapie is bij uitstek geschikt voor de behandeling van peesblessures en wondgenezing.

Joost

2010-02-06T12:07:00.000+01:00

Fysiotherapie voor dieren, ik had er nog nooit van gehoord!
Maar toen mijn kat Joost, na 10 dagen! vermist te zijn geweest, gelukkig weer thuis kwam was hij aan zijn rechter voorpoot verlamd en dat veranderde de zaak.

De dierenarts zag het zorgelijk in, misschien zou het zich herstellen maar dat kon wel lang duren!
Door een vriendin kwam ik in contact met Marianne, fysiotherapeute en pas afge-
studeerd voor dierfysiotherapie, zij kwam, zag en overwon zou ik haast zeggen, na een aantal behandelingen aan huis ging hij daadwerkelijk vooruit, ook de dierenarts was onder de indruk.
Door het slepen van zijn poot over de straat onstond er een open wond die steeds verbonden en met tape beschermd moest worden, lastig voor Joost en voor mij, ook hier werd door Marianne naar een oplossing gezocht en gevonden, laser behandeling!
Na 2 weken behandelen, 3x per week werd de wond zienderogend kleiner om tenslotte helemaal te genezen, wat een geweldig resultaat! Het was dan ook een grote teleurstelling dat het herstel van de verlamming op een gegeven moment stopte en toch tot amputatie moest worden besloten, helaas dat was nu juist wat we wilden voorkomen!

Joost leeft nu verder op 3 poten, ziet er zeker niet ongelukkig uit en gaat nog steeds op stap, soms dagen lang, dat ik daar niet blij mee ben weerhoudt hem niet!

Cock van Duin.

Oude referenties

2010-02-06T11:46:00.000+01:00

Bij het wisselen van de website wil ik toch de referenties die op de oude website stonden voor het nageslacht bewaren. Het gaat over Donald, Joost en Quelindo. Allen behandeld in de begintijd van de praktijk. Ik begin met Donald.

Donald
Onze Golden Retriever Donald was ongeveer 10 jaar toen per toeval op röntgenfoto’s ontdekt werd dat hij leed aan spondylose. Nadat wij ons in deze ziekte verdiept hadden kregen we ook een verklaring voor een aantal van zijn klachten die, tot dan toe, door ons toegeschreven werden aan het ouder worden. Immers, ouderdom komt met gebreken. Ook bij honden.

Het doet heel veel pijn om te zien hoe een trotse hond moeite heeft om op te staan, moeite heeft om z’n poot op te tillen en om te zien dat hij door zwakte door zijn achterpoten zakt. En dat alles met een blik van: sorry baas, ik kan er echt niets aan doen.

In overleg met onze dierenarts kwamen we tot de conclusie dat fysiotherapie mogelijk verlichting zou kunnen bieden waardoor zijn kwaliteit van leven toe zou kunnen nemen. Na wat speurwerk op het internet kwamen we bij Marianne terecht. Hadden we dat maar eerder gedaan.
Niet alleen dat Marianne aan huis kwam, waar kom je dat nog tegen voor gezelschapsdieren, maar je kon direct merken welke betrokkenheid zij met dieren heeft. Niets kouds, niet ongeïnteresseerd aan poten trekken, maar zacht en liefdevol het belang van het dier voorop stellend en daarmee een vertrouwensband scheppend.
En dat werkte! Door het vertrouwen dat beesten intuïtief aanvoelen liet Donald zich alles welgevallen. Alsof hij Marianne al jaren kende.

De klachten namen door de behandeling merkbaar af wat echter niet kon voorkomen dat we, mede door andere gezondheidsklachten, in januari 2008 toch moesten besluiten om Donald in te laten slapen. Maar mede door de behandelingen van Marianne heeft Donald tot aan de laatste dag zijn leven in waardigheid door kunnen brengen.

Marianne, bedankt.

Almere, Lia en Philip Hammel

Mijn eerste behandeling

2010-02-04T12:10:00.000+01:00

Kort na het kennismakingsgesprek van dierenarts Henk verwees hij zijn eerste patiënt naar mij toe. Hij had al laten doorschemeren dat hijzelf eerder niet veel baat met fysiotherapie had gehad bij de behandeling van zijn hernia. Na dit gesprek had ik niet veel hoop op klandizie van zijn kant. Ik was dan ook aangenaam verrast bij zijn telefoontje voor fysiotherapeutische behandeling van Keeshondje Luna.
Ik toog naar het opgegeven adres. Het gezin had een hoog "Flodder" gehalte. Pa deed open en vertelde hoe Luna van de bank geprongen was en daarna verlamd was. Ma zat op haar troon en dirigeerde haar familieleden en zag toe hoe alles uitgevoerd werd zonder ook zelf maar enige activiteit te vertonen. Zij had fibromyalgie. Ik heb maar geen poging ondernomen uit te leggen dat oefentherapie toch echt wel verbetering en verlichting kon geven. Zij vond het onzin dat ik kwam, want de hond moest afgemaakt worden. Pa wilde nog wel alles proberen. Tijdens dit meningsverschil kwam zoonlief op het toneel. Hij had totaal geen oog voor Luna, maar begon direct op hoge toon ruzie met zijn vader te maken. Deze vond het nodig letterlijk achter zijn zoon aan te rennen door het huis heen onder luid commentaar van Ma Flodder. Onder dit pandemonium keek Luna mij hulpeloos aan. Ik ben maar begonnen haar te onderzoeken. De achterhand was totaal verlamd. Bij lichte tractie van de rug voelde ik plotseling een klein "krakje" en daarna begon er duidelijk weer spanning terug te komen. Alleen met Luna heb ik naar dit wonder gekeken. Met veel moeite heb ik de vader kunnen bewegen ook te kijken en hij was opgetogen. De moeder keek geïrriteerd en zuchtend naar haar man, maar moest uiteindelijk toegeven dat Luna inderdaad meer activiteit in haar achterhand ontwikkelde en draaide schoorvoetend bij. Na een paar dagen liep Luna weer en ik zie en hoor haar nog regelmatig blaffen en springen als ik met mijn hond langs loop. Dit gelukje heeft mij verbijstering en ongeloof van dierenarts Henk opgeleverd. Zijn mening over fysiotherapie is in ieder geval voorzichtig bijgedraaid. De familie Flodder was uiteindelijk erg blij.
Het was mijn allereerste officiële behandeling als dierenfysiotherapeute. Hij zal me altijd bijblijven!